Er is een akkoord over strengere begrotingsregels en (bescheiden) versterking van het noodfonds. De keerzijde, het afhaken van Groot-Brittannië. Een zelfgekozen isolement, aldus de meeste analisten; een kapitale blunder, schrijft het Britse The Economist. Dat kan zo zijn, maar Merkozy krijgt nu alle macht in handen.
We zetten een aantal interessante reacties op de Britse ‘alleingang’ op een rijtje, gevolgd door een (dwarse) Britse en Duitse blik op de daadwerkelijk bereikte resultaten op deze eurotop.
Egbert Kalse, economieredacteur NRC Handelsblad:
“Het belangrijkste is dat de eurolanden hebben gezegd: we zetten het verdrag door, we moeten een overeenkomst hebben over hoe landen met hun begrotingen en schulden om moeten gaan. Zelfs als andere landen uit de EU niet mee willen doen, zetten we het plan door. De euro is ons zoveel waard, dat we bereid zijn zo’n wig te drijven. Sarkozy, Merkel en een aantal anderen zijn over een bepaalde schaduw gesprongen omdat de munt dat waard is voor ze.”
Cameron staat alleen, schrijft De Volkskrant:
Juist deze week leek het erop dat Europa klaar was om harde maatregelen te nemen en meer begrotingsmacht aan Brussel te geven. Dat Cameron er nu eigenhandig voor zorgt dat dit op een ingewikkelde en volgens sommige halfslachtige manier gebeurt, zet kwaad bloed. Zo had de Franse president Sarkozy geen goed woord over voor de Britten. Op eigen boden wordt de opstelling van David Cameron welwillend ontvangen.
Een kapitale fout, oordeelt The Economist:
It says much about the dire state of the debate on Europe within Britain`s Conservative party that, as Mr Cameron set out to Brussels, another Tory MP portentously invoked the memory of Neville Chamberlain, who infamously came back from Munich with empty assurances from Adolf Hitler. Mr Cameron may have made a grievous mistake with regard to Britain`s long-term interest.
Vernietigend commentaar op blog London School of Economics:
Cameron’s pandering to euroscepticism and the illusionary ‘national interest’ is a failure of leadership and leaves Britain in a lose-lose situation. (...) The sovereign debt crisis will drag into 2012 and the process of concluding treaty change for all EU countries except Britain will be – as so many times before – nerve-wrecking and unpredictable, causing new frictions and dramas. But Britain is not the safe haven it pretends to be and now it is not even the master of its own destiny. The success or collapse of the Eurozone will have profound implications on this side of the channel – and all will be negative.
Felix Salmon van Reuters over het ‘Euroakkoord’:
It all adds up to one of the most disastrous summits imaginable. A continent which has risen to multiple occasions over the past 66 years has, in 2011, decided to implode in a spectacle of pathetic ignominy. Its individual countries will survive, of course, albeit in unnecessarily straitened circumstances. But the dream of European unity is dissolving in real time, as the eyes of the world look on in disbelief.
Ook het editorial van FT Deutschland is kritisch:
Die Bundesregierung und der Bundestag müssen sich fragen lassen, ob ihr Vorgehen nicht Täuschung der Bevölkerung oder Selbstbetrug ist. Im September wurde gesagt, bei 211 Mrd. Euro Garantien ist Schluss, aber jetzt wird der Rahmen indirekt über die Bundesbank und über eine Wiederbelebung des Bankenrettungsfonds Soffin doch deutlich erhöht. Vielleicht wäre eine große Lösung im Sommer doch billiger gewesen als immer neue mittelgroße Schritte.