Laadpassen voor elektrische auto’s al jaren gevoelig voor fraude, is dat erg?

04/12
Laadpassen voor elektrische auto’s zijn al jaren fraudegevoelig, waardoor het mogelijk is om op kosten van iemand anders de auto op te laden. Dat las ik bij Security.nl, dat zich baseert op eigen onderzoek van cybersecuritybedrijf Vest: vanaf het aanvraagproces voor een pas tot aan het gebruik en betalen voor de dienst gaat het mis, aldus onderzoeker Alexander van Ee.

Zo ongeveer alles dat qua security zou kunnen helpen, blijkt niet aangezet of niet aan controle onderworpen. Je kunt een laadpas aanvragen op andermans naam en bankrekeningnummer, zonder controle. Activatie van de pas blijkt praktisch niet nodig. Klonen van passen is triviaal. De pas praat via een onbeveiligd protocol met de laadpaal. Betalen gaat enkel op basis van uitlezen van het pasnummer, en die zijn eenvoudig te raden (en dus te klonen). Oh, en met een extra stukje software kun je druppelladen: opeenvolgende laadsessies van 59 seconden, die stuk voor stuk gratis zijn omdat pas na 1 minuut wordt afgerekend. Bent u daar nog?

Bij NRC deden ze navraag bij de aanbieders, en die zijn pragmatisch:
De laadpasaanbieders en laadpaaloperators zijn zich bewust van de risico’s, maar achten de kans op misbruik klein. Laadstationexploitant Fastned, dat zelf geen passen verstrekt, zegt „geen noemenswaardige fraudeklachten” te ontvangen. Bij veel publieke laadpalen is cameratoezicht, en fraude is strafbaar en op te sporen. Het is immers een trage vorm van diefstal, zegt Van Aubel. „Je staat al snel minstens een kwartier te laden, en bij een tragere lader wel twee uur. Het is niet alsof het een heel lucratieve en risicoloze manier van fraude is.”
Het onderliggende probleem is natuurlijk dat alle passen met alle palen moeten werken. Dat oplossen vereist dus aanpassingen in zowel pas als paal, en dat is behoorlijk duur. Maar zou het juridisch moeten, zoals diverse lezers me vroegen?

Toevallig is bijna een jaar geleden de NIS2-richtlijn aangenomen, die eisen stelt aan de cyberbeveiliging van “kritieke infrastructuur”. Laadpaalinfrastructuur valt daaronder (annex 1, categorie Energie/Elektriciteit) dus die exploitanten (aangenomen dat ze middenbedrijf of groter zijn) moeten de boel op orde hebben. Maar wat betekent dat? Artikel 21 legt het uit zoals alleen een jurist zou doen:

Member States shall ensure that essential and important entities take appropriate and proportionate technical, operational and organisational measures to manage the risks posed to the security of network and information systems which those entities use for their operations or for the provision of their services, and to prevent or minimise the impact of incidents on recipients of their services and on other services.

Oftewel, zorg er voor dat het goed is en dat je de risico’s onder controle hebt. En daar zit hem de kneep: is afwezigheid van cybersecurity een probleem als er geen reële gevallen van misbruik daarvan zijn? Niemand laadt op andermans kosten, gekloonde laadpassen zijn geen ding en gratis druppelladen kan maar dan sta je vele uren bij de paal, tsja wie wil dat nou?

Iets formeler gezegd: een goede cyberbeveiliging is gebaseerd op een risicoafweging. Je neemt de grootte van het risico en de zwaarte van de impact mee, en baseert daar je beleid op. Zelden voorkomende issues met nauwelijks impact kun je in dat beleid prima als restrisico/aanvaardbaar classificeren, met eventueel een potje geld voor dat enkele slachtoffer.

Arnoud

Het bericht Laadpassen voor elektrische auto’s al jaren gevoelig voor fraude, is dat erg? verscheen eerst op Ius Mentis.

Datum: maandag 4 december 2023, 08:11
Bron: Iusmentis Blog
Categorie: Internet en ICT

Gerelateerde berichten:

Reacties:

Er zijn nog geen reacties op dit bericht.


Website by Web Chemistry