Voor een sneeuwwandeling moet je snel zijn

17/12
Als je als sneeuwliefhebber in Nederland een keer de kans hebt om een sneeuwwandeling te maken, moet je er meestal vroeg bij zijn. Met een beetje geluk, vriest het nog even en blijft de vers gevallen sneeuw nog een tijdje in goede conditie. En als je het helemaal goed voor elkaar hebt, ben je de eerste die er overheen loopt. Meestal zijn anderen je voor.

Met dit alles in het achterhoofd zijn we zondagochtend dan ook vroeg op pad en parkeren rond 8 uur de auto al bij de ingang van het Terletseveld. De zon is nog niet op dus eigenlijk mogen we nog niet naar binnen, maar we wagen het erop. Het is nog stil, alleen een auto heeft een eerste spoor door de sneeuw op de zandweg getrokken. Want: het weer heeft zich aan de verwachting gehouden! Er is een laagje van 1 tot 2 centimeter sneeuw gevallen en het vriest nog. De thermometer op het dichtbijgelegen vliegveld Deelen wijst -0,6 graden aan. De sneeuw is nog helemaal goed.

Door het donker
De eerste kilometer gaat door het donker. In de sneeuw zijn veel sporen zichtbaar van de herten, reeën en wilde zwijnen die het gebied bewonen. De dieren zelf laten zich nog niet zien. Geleidelijk aan begint het een beetje te dagen. Het landschap, dat zich om ons heen ontvouwt, ziet er prachtig uit. Zelfs het dunne laagje sneeuw dat er ligt, is voldoende om het in een winterwonderland om te toveren. Niets doet zoveel met het landschap als sneeuw, blijkt altijd weer.

Raaf
Het is nog rustig om ons heen. Het enige dat we horen is het geluid van de sneeuw onder onze voeten. Hoewel de sneeuw goed plakt, is ie ook nog luchtig. En eigenlijk is dat de mooiste combinatie. Bij de Hessenweg, die midden over het Terletseveld loopt, slaan we linksaf en lopen het veld op. In de verte is een raaf te horen. Het geluid van deze bijzondere bewoner van de Veluwe is zo onmiskenbaar dat je ze, zelfs als de vogels ver weg zijn, eigenlijk niet kunt missen.

Dreigend
Een stukje verderop ligt aan de rechterkant het Hessengat, een wat dieper gelegen ven dat de afgelopen hete en droge zomer onmisbaar was als waterpoel voor het wild in het gebied. Het water is bevroren. Middenop is het wit, door de sneeuw, aan de randen is het papperiger. Daar ligt ook water op het ijs. Op de achtergrond zie je de groep eiken, middenin het veld, die vaak gefotografeerd wordt omdat de bomen zo mooi afsteken tegen het langzaam omhooglopende land hier. In het vroege ochtendlicht steken ze nu wat dreigend af tegen de horizon.

Hunebedje
Als we de bomengroep passeren kijken we nog even naar het kleine hunebedje, dat we hier maanden geleden met hulp van in het veld gevonden keien hebben gebouwd. Gewoon voor de grap. Het staat er nog. Op één van de stenen ligt al een tijdje een vossenkeutel. Nu ligt er ook sneeuw op. Het is een grappig gezicht. We maken er snel een paar foto’s van.

We zijn erbij
Van een afstandje zien we een terreinwagen naderbij komen, met de lampen op de laagste stand. Nu zijn we erbij, denken we. De auto stopt bij ons en de bestuurder vraagt wat er hier doen en of we al iets bijzonders hebben gezien. We vertellen over de sporen in de sneeuw die we overal tegenkomen en over de raaf die op een afstand voorbijvloog. Op zijn beurt vertelt ook hij nog niet veel bijzonders gezien te hebben. Een stukje verderop staan een paar hooglanders in het veld, zo weet hij te melden, maar dat is het dan wel. We groeten elkaar en vervolgen ieder onze weg.

Een wolf?
Aan het einde van de Hessenweg bij de bosrand aangekomen, slaan we rechtsaf. Het landschap hier ligt op ongeveer 90 meter hoogte en in de richting waarin wij lopen komt daar nog 10 meter bij. Nog steeds zien we autosporen in de sneeuw, verder is er nog niemand geweest. Tenminste, geen wandelaar. Want dierensporen blijven we voortdurend zien. Opvallend is het hondenspoor dat we zien. Zonder voetstappen erbij. We proberen te bedenken hoe dat mogelijk is. Is het een hond die zonder baasje in het bos verdwaald is geraakt? Is het misschien wel een wolf?

Schrikken
Op het moment dat we die optie bespreken maakt een groot wild zwijn zich los uit het bos en steekt de weg over. Het is een keiler die alleen op pad is. We schrikken ons rot, maar moeten ook lachen als het dier weer langzaam uit het zicht verdwijnt. Verder gaat de wandeling door een prachtig, winters bos. Op Deelen is het -0,3 graden en de sneeuw houdt zich goed. We maken foto’s. Overigens laat sporenonderzoek, als we weer thuis zijn, zien dat het hier geen wolf, maar een vos betrof!

Brandtoren
We zijn al vele kilometers verder, het is al 9 uur geweest, als we in de buurt van de brandtoren op het Rozendaalseveld een volgende voorbijganger tegenkomen. Het is een mountainbiker, en al snel volgen er meer. Door de oplopende temperaturen begint het mistig te worden, maar van dooi nog geen spoor. Omdat we nu in het open veld lopen, is duidelijk te zien dat de wind de sneeuw in de voorgaande nacht hier en daar heeft doen verwaaien. Voor sneeuwliefhebbers zijn dit extra punten. Omdat het laagje maar dun is, is het heideveld zoals altijd voornamelijk bruin.

110 meter
Door het besneeuwde bos aan de andere kant gaat het langs het Signaal Imbosch, met zijn 110 meter het hoogste punt van de Veluwe, verder richting het Posbankpaviljoen, waar we precies om 10 uur aankomen. Een medewerkster doet net de deur open, dus kunnen we zo naar binnen lopen. Even later komen warme chocola met slagroom en appelgebak met slagroom op tafel. Het is genieten.

Opzet geslaagd
De thermometer op Deelen wijst -0,1 graden aan als we om kwart voor 11 de terugweg aanvaarden. Rond 11 uur is het zover, het kwik komt ook in onze omgeving boven nul. En nog voordat we weer bij de auto terugkeren, vallen de eerste druppen uit de bomen. Maar het kan ons niet meer deren. Opzet geslaagd en 20 sneeuwkilometers aan dit sneeuwarme jaar toegevoegd. Tevreden stappen we de auto in en rijden door de mist, motregen en smeltende sneeuw terug naar Arnhem.

Bron: MeteoGroup.

Datum: maandag 17 december 2018, 08:51
Bron: Meteo Consult
Categorie: Weer en Verkeer
Tags: Arnhem, Gelderland

Gerelateerde berichten:

Reacties:

Er zijn nog geen reacties op dit bericht.


Website by Web Chemistry